0612567943 info@parentinc.nl

Laatst sprak ik een vriendin. Ze is nu 24 weken zwanger en werkt fulltime als manager. Ik vroeg hoe het met haar ging en of alles nog vol te houden is. Ze zei dat het goed ging maar dat ze erg vermoeid is en last heeft van kwalen. Op mijn vraag of ze haar werk nu anders ingericht heeft nu ze zwanger is, antwoordde ze “nee”. Collega’s, klanten en leidinggevende moeten vooral geen last hebben van haar zwangerschap. Het is immers haar keuze. Om te “bewijzen” dat ze gewoon mee kan komen met de rest, vertoont ze overcompensatiegedrag. Ze doet eigenlijk meer als normaal en klaagt niet over haar ongemakken als gevolg van haar zwangerschap. Ze ontkent als het ware haar zwangerschap. Maar bewijst mijn vriendin de mensen in haar omgeving hier wel een dienst mee?  

Het gedrag van mijn vriendin is heel begrijpelijk. Door aan te tonen dat de zwangerschap geen negatieve gevolgen heeft op haar functioneren, wil ze in de running blijven voor promotie of gewoon überhaupt haar baan. Werkgever blij, zij blij. Zwangerschap en carrière leven immers op gespannen voet met elkaar.

Echter het paradoxale in dit verhaal is dat zij haar omgeving misschien op korte termijn een dienst bewijst, maar dat er op lange termijn een kans ontstaat op grotere schade.  Het negeren van de lichamelijke signalen en het overcompensatiegedrag kan leiden tot een burn-out, lichamelijk letsel of complicaties bij de baby. Uiteindelijk ben je dan verder van huis en heb je niemand een dienst bewezen.

Deze case over mijn vriendin staat niet op zichzelf. Diverse onderzoeken hebben aangetoond dat zwangerschap op de werkvloer vaak “ontkent” wordt door de zwangere als wel door de werkgever. Echter zou het in het belang van de werkgever en de werknemer zijn als de zwangerschap normaal besproken kan worden en goed zou worden gemanaged. De werknemer blijft gezond. En de werkgever houdt talent aan boord en kan het risico op (langdurig) verzuim minimaliseren.